این کتاب با نگاهی زیبایی‌شناسانه، جلوه‌های گوناگون زیبایی در شعر شهریار را بررسی می‌کند؛ از زیبایی طبیعت و انسان تا عشق، ایمان، و وطن‌دوستی. نویسنده با تحلیل هنرمندانه‌ی زبان، تصویرسازی‌ها و موسیقی شعر، نشان می‌دهد که چگونه شهریار با ترکیب زبان عاطفی و فطرت شاعرانه، توانسته است جلوه‌ای از زیبایی الهی و انسانی را در قالب شعر فارسی و ترکی آذری بیافریند. اثر، شهریار را به‌عنوان شاعری معرفی می‌کند که زیبایی را نه فقط در شکل و لفظ، بلکه در معنا و احساس جست‌وجو می‌کند.