تغذیه ورزشی بالینی شاخه‌ای از علوم تغذیه است که به بررسی نقش مواد مغذی در بهبود عملکرد ورزشی، تسریع ریکاوری و پیشگیری از آسیب‌ها می‌پردازد. در این حوزه، نیازهای تغذیه‌ای ورزشکاران بر اساس نوع ورزش، شدت تمرین، وضعیت فیزیولوژیک و شرایط بالینی هر فرد ارزیابی می‌شود.

کربوهیدرات‌ها به عنوان منبع اصلی انرژی در فعالیت‌های ورزشی شناخته می‌شوند و تأمین مناسب آن‌ها می‌تواند ذخایر گلیکوژن عضلات را حفظ کرده و از خستگی زودرس جلوگیری کند. در کنار آن، پروتئین‌ها نقش مهمی در ترمیم و بازسازی بافت‌های عضلانی دارند و مصرف کافی آن‌ها پس از تمرین برای سازگاری بهتر عضلات ضروری است.

چربی‌های مفید، ریزمغذی‌ها و آب نیز در حفظ تعادل متابولیکی بدن و عملکرد بهینه سیستم‌های فیزیولوژیک نقش مهمی ایفا می‌کنند. کمبود ویتامین‌ها، مواد معدنی یا مایعات می‌تواند موجب کاهش عملکرد، افزایش خطر آسیب‌دیدگی و اختلال در روند ریکاوری شود.

در تغذیه ورزشی بالینی، علاوه بر طراحی برنامه‌های غذایی برای بهبود عملکرد، به شرایط خاص مانند دیابت، چاقی، کم‌خونی، اختلالات گوارشی یا دوره‌های بازتوانی نیز توجه می‌شود. هدف نهایی این رویکرد، ایجاد تعادل میان نیازهای درمانی و الزامات ورزشی برای حفظ سلامت و ارتقای توان جسمانی ورزشکاران است.